Suriname spreekt graag over het belang van mentale gezondheid, maar wanneer het gaat om de mentale gezondheid van leerkrachten wordt structureel weggekeken. Volgens het Syndicaat voor Onderwijsgevenden in Suriname is inmiddels geen sprake meer van nalatigheid, maar van verwaarlozing.
Leerkrachten staan dagelijks onder extreme druk. Naast de zorg voor hun eigen gezin worden zij geconfronteerd met de trauma’s, armoede en complexe problemen van tientallen leerlingen. Het aantal burn-outs, depressies en psychiatrische behandelingen onder onderwijsgevenden neemt toe, terwijl structurele ondersteuning vanuit de overheid uitblijft, stelt de bond in een verklaring.
Door ontoereikende salarissen voelen veel leerkrachten zich genoodzaakt meerdere banen te combineren om financieel te kunnen overleven. Uitgeput en onder voortdurende stress staan zij voor de klas. De gevolgen zijn zichtbaar: steeds meer leerkrachten verlaten het onderwijs, waardoor waardevolle ervaring verloren gaat en het onderwijssysteem verder onder druk komt te staan.
Tegen deze achtergrond noemt de bond het onacceptabel dat een minister herhaaldelijk stelt dat salarisverhoging “niet zijn pakkie aan is”. Volgens het syndicaat is dit geen beleidsstandpunt, maar bestuurlijk wegkijken. Ministeriële verantwoordelijkheid houdt volgens de organisatie juist in dat er wordt ingegrepen wanneer problemen structureel en schrijnend zijn.
“Wie de leerkracht laat opbranden, ondermijnt bewust de toekomst van Suriname,” stelt de bond. Leefbare lonen, structurele psychosociale ondersteuning en respect voor het beroep zijn volgens het syndicaat geen gunsten, maar fundamentele plichten. Zonder gezonde leerkrachten is er geen duurzaam onderwijs en geen toekomst voor het land.
De bond roept leerkrachten op tot solidariteit en eigen initiatief. “Wie eenheid wil, moet zelf het voorbeeld zijn. Organisaties volgen pas wanneer individuen opstaan,” aldus het syndicaat.
