Onbekend maakt onbemind. Een oud gezegde die toont hoe kleinzielig de mens wel niet kan zijn. Tegelijkertijd is het ook wel begrijpelijk. Angst voor het onbekende is een oerinstinct dat ons in de oertijd in leven heeft gehouden. Het maakte ons voorzichtig. Toen voor wilde dieren. Tegenwoordig moeten we onszelf beschermen tegen wilde mensen. En boi, wat zijn dat er veel.
Wat ik me hierbij afvraag, is waarom mensen niet aan zelfreflectie gaan doen. Angst voor iets heeft niets te maken met hetgeen men de angst voor heeft. Het heeft te maken met wat er in het innerlijke van de angstige gebeurt. Om niet in de spiegel te hoeven kijken, wijst men met de vinger. Een mooi voorbeeld is die man die het nodig vond om op Moederdag een hele tirade over boelers te houden. Allerlei rommel kwam uit deze man zijn mond. Maar hey, het is een democratie. Iedereen mag zijn of haar mening hebben, hoe ongefundeerd en belachelijk ook.
Wat raar was, is dat mensen het filmpje blij op sociale media hebben gedeeld. Wel met een bestraffende “Waarom op Moederdag?”. Rijst bij mij de vraag: “Waarom zulke rommel delen op Moederdag?!” Het is vaker gebeurt dat mensen het nodig vonden om op Moederdag rare en kwetsende opmerkingen te maken over LGBT’ers. Raar om hier op zo een dag bij stil te staan. Asociaal om moeders op Moederdag te beledigen omdat hun kinderen anders zijn.
Een discussie die ik snap, met inachtneming angst voor het onbekende, is de discussie over biologische vrouwen en transgender vrouwen. Maar nieuw is dit fenomeen niet. Ergens heb ik gelezen dat er al sinds de jaren vijftig van de vorige eeuw transgenderpersonen werden geopereerd om het voor hun juiste biologische geslacht te krijgen. Daar werd weinig ruchtbaarheid aangegeven. Dat betekent dat er generaties zijn die zijn opgegroeid met een oma waarvan ze niet eens weten dat het in den beginne een opa had moeten worden. Niemand is er slechter van geworden …
De huidige bombarie snap ik daarom niet altijd zo goed. Ik vraag me altijd af waarom mensen er zo een probleem mee hebben dat Piet een Petra wil zijn of andersom. Voor mij lijkt het erop dat men, onterecht, invloed wil hebben op hoe anderen hun leven leiden. *What happened* to het principe van Leven en Laten Leven dat ooit zo mooi werd omarmd door onze gemeenschap? Heeft de verslechtering van het onderwijs te maken met deze achteruitgang? Of maakt de economische situatie dat we minder begrip- en respectvol naar elkaar kunnen zijn?
Suriname als meest beboste land ter wereld omarmd haar biodiversiteit, maar vergruist haar seksuele diversiteit.
Als laatste moet ik aangeven dat ik vrouwen altijd hoog heb gehouden. Ik beschouw ze als het sterke geslacht. Dat maakt het nog raarder om te zien dat ook biologische vrouwen zich keren tegen transgender vrouwen. Waarom? Wat maakt dat biologische vrouwen zich zo bedreigd voelen door een kleine groep. Een groep die eigenlijk een ode brengt aan het vrouw-zijn. We keuren stoere vrouwen, die hun mannelijke kant openlijk omarmen, goed. Mannen die hun vrouwelijkheid omarmen, vinden we slecht. Ook vrouwen vinden dat.
Interessant om na te denken over waarom vrouwen het vrouwelijk zijn bij mannen afkeuren. Terwijl ze vinden dat mannen meer emoties moeten tonen. Ik denk dat dit te maken heeft met de koloniale en patriarchale doctrine waar wij in zijn gedrild. Daarom denken we in hokjes en keren we ons tegen elkaar. Terwijl we samen veel sterker zouden staan.
Suriname als meest beboste land ter wereld omarmd haar biodiversiteit, maar vergruist haar seksuele diversiteit. Terwijl het juist onze diversiteit op etnisch, culinair en cultureel gebied is dat ons zo een mooi land maakt. De toekomst van Suriname moet inclusief omdat we anders niet vooruitkomen. We zouden moeten focussen op het grotere plaatje in plaats van te blijven steken in de verdeeldheid die ons aangeleerd is. Wat is aangeleerd, kan ook worden ontleerd. Menselijke wil is daarbij essentieel. Wat ik nu zie, is dat de menselijke wil neigt naar het negatieve dat uitsluiting is.
