Vandaag is een bijzondere dag voor mij. Om 2 redenen.
De eerste omdat mijn zoon Serayo vandaag jarig is.
Zoals iedere moeder ben ik dankbaar dat ik hem weer een jaar mag feliciteren.
Je kijkt terug op de weg die hij heeft afgelegd, op de keuzes die hij heeft gemaakt en op de mens die hij is geworden. Je denkt na over wat je hem nog altijd toewenst. En eigenlijk kom ik steeds weer uit bij één woord: vrijheid.De 2e reden: het is vandaag ook Keti Koti. De dag waarop we de afschaffing van de slavernij herdenken en vieren.
Een dag waarop de verbroken ketenen ons eraan herinneren dat vrijheid nooit vanzelfsprekend is geweest.Daardoor hebben deze twee gebeurtenissen voor mij altijd een bijzondere verbinding.
Want wat wens je een kind uiteindelijk meer toe dan de vrijheid om zijn eigen keuzes te maken? De vrijheid om zijn talenten te ontwikkelen. De vrijheid om zonder angst zijn mening te geven. De vrijheid om te dromen en kansen te krijgen, ongeacht zijn afkomst of achtergrond.

Maar vrijheid kent vele gezichten.
We spreken vaak over de ketenen van vroeger. Terecht. Die geschiedenis mag nooit worden vergeten. Tegelijkertijd moeten we onszelf de vraag durven stellen welke ketenen vandaag nog bestaan.
Zijn dat armoede? Ongelijkheid? Een onderwijssysteem dat niet ieder kind dezelfde kansen biedt? Een gezondheidszorg die voor velen onbereikbaar wordt? Corruptie die ontwikkeling belemmert? Of een samenleving waarin politieke kleur soms belangrijker lijkt dan talent en deskundigheid?
Misschien zien die ketenen er anders uit dan vroeger. Maar deze ketenen kunnen mensen gevangen houden.

Keti Koti is daarom veel meer dan een herdenking van het verleden. Het is ook een uitnodiging om na te denken over de toekomst. Over de samenleving die wij achterlaten voor onze kinderen en kleinkinderen.
Willen wij werkelijk een vrij Suriname?
Dan moeten we verder kijken dan de symboliek van één dag. Vrijheid vraagt om rechtvaardigheid. Om gelijke kansen. Om goed bestuur. Om sterke instituties die iedere burger beschermen. En om burgers die verantwoordelijkheid nemen voor elkaar.

Terwijl ik vandaag mijn zoon feliciteer, denk ik ook aan alle kinderen die vandaag worden geboren. Welke samenleving geven wij hen mee? Een samenleving waarin zij werkelijk vrij zijn om hun toekomst vorm te geven? Of een samenleving waarin nieuwe ketenen hun mogelijkheden beperken?
Dat is misschien wel de belangrijkste vraag die Keti Koti ons ieder jaar opnieuw stelt.
En misschien is dat ook wel het mooiste verjaardagscadeau dat wij onze kinderen kunnen geven: niet alleen de wens dat zij in vrijheid leven, maar ook onze gezamenlijke inzet om die vrijheid iedere dag opnieuw inhoud te geven.