Soms vertelt één school het verhaal van een heel land. De omstandigheden bij IMEAO 2 leggen niet alleen de problemen van deze onderwijsinstelling bloot, maar roepen vooral de vraag op hoeveel scholen in Suriname er precies zo voorstaan.

Gisteren werd een persconferentie gehouden op IMEAO 2 aan de Metaalstraat. Na afloop liepen wij rond op het schoolterrein.

De school vertelt een verhaal van achterstallig onderhoud. Een verhaal van jarenlang uitstel. Een verhaal waarvan ik zeker weet dat het zich niet beperkt tot deze ene school.

We liepen langs lokalen zonder ramen en deuren. Er werd verteld dat leerlingen na iedere les stoelen en tafels moeten verplaatsen, omdat het meubilair anders kan worden gestolen.

De lerarenkamer wordt volgens de aanwezigen niet meer gebruikt vanwege vleermuizen en een stank die nauwelijks te verdragen is.

In het computerlokaal doet de temperatuur eerder denken aan een sauna dan aan een ruimte waar jongeren digitale vaardigheden moeten ontwikkelen. De aanwezige airco’s werken niet en een groot deel van de computers is eveneens buiten gebruik.

Dat zijn geen kleine ongemakken. Dat zijn de omstandigheden waarin wij van jongeren verwachten dat zij zich voorbereiden op hun toekomst.

Vragen over financieel beheer

Tijdens de persconferentie kwamen ook zorgen over het financieel beheer binnen de school aan de orde. Volgens de verificatiecommissie heeft zij geen inzage gekregen in het financiële jaarverslag dat bij het ministerie is ingediend.

De financiële verantwoordelijkheid zou volledig bij de directeur liggen. Als deze signalen juist zijn, verdienen zij zorgvuldig en onafhankelijk onderzoek. Goed bestuur en transparantie zijn immers niet alleen belangrijk bij ministeries en staatsbedrijven, maar ook binnen onze scholen.

Maar zelfs als al deze vragen morgen worden beantwoord, blijft de belangrijkste vraag overeind: hoeveel scholen in Suriname zien er precies zo uit?

Want laten we eerlijk zijn: iedereen die het onderwijs een beetje kent, weet dat IMEAO 2 geen uitzondering is.

In verschillende districten kampen scholen al jaren met achterstallig onderhoud, een tekort aan leermiddelen, kapotte sanitaire voorzieningen en verouderde gebouwen. Leerkrachten blijven zich met enorme inzet voor hun leerlingen inzetten, terwijl de omstandigheden waarin zij moeten werken steeds moeilijker worden.

En toch trekken we slechts 9,7 procent van de nationale begroting uit voor onderwijs.

Dat is een politieke keuze.

Wie gaat de toekomst vormgeven?

Tegelijkertijd spreken we vol enthousiasme over de olie- en gasindustrie. Over miljardeninvesteringen. Over economische groei. Over de banen van de toekomst.

Maar wie gaat die toekomst vormgeven?

De jongeren die vandaag les krijgen in lokalen zonder deuren? De leerlingen die hun schoolmeubilair iedere dag moeten verplaatsen? De docent die geen fatsoenlijke werkruimte heeft? Of de leerling die in een bloedheet computerlokaal digitale vaardigheden probeert te ontwikkelen?

Een land bouw je niet alleen met olie, havens en investeringen.

Je bouwt het met mensen.

En mensen worden gevormd in het onderwijs.

Misschien wordt het tijd dat de regering niet alleen spreekt over de toekomst van Suriname, maar eerst een landelijke inventarisatie maakt van de staat van al onze scholen. Niet om opnieuw een rapport in een lade te laten verdwijnen, maar om eindelijk in kaart te brengen wat nodig is om iedere leerling een veilige en waardige leeromgeving te bieden.

Want IMEAO 2 is niet het probleem.

IMEAO 2 is de spiegel.

De vraag is alleen of wij als samenleving bereid zijn erin te kijken.