Daar gaan we weer. Het is bijna een natuurwet. Tegen de tijd dat er verkiezingen naderen duiken altijd wel individuen op die alles en iedereen opzij schuiven om zichzelf naar de top te hijsen in hun zoektocht naar macht, goud en geld. We zien het overal om ons heen.
Nu weer bij Openbare Werken waar Jason G. zit, dan weer bij Pakkitow B. bij de NDP of anders toch bij Soeshma B. bij de ABOP.
Belangen? Alleen die van henzelf. Principes? Die veranderen per dag, zijn inwisselbaar en afhankelijk van de windrichting, alsook de gedroomde nieuwe positie, de glinstering van goud of misschien de dikte van een enveloppe.
Het zijn allemaal mensen die zonder uitzondering zich op de borst kloppen en met gladde praatjes melden dat ze “nationale belangen” nastreven, dat ze “teleurgesteld” zijn, dat ze “begaan” zijn met de kleine man, en die plots acties ondernemen of overstappen naar een andere partij, niet omdat ze diep van binnen tot een nieuw inzicht zijn gekomen, maar omdat de zoektocht naar betere perspectieven hun ertoe brengen om recht, principes en waarheid voor de bus te gooien.
En de veel gebruikte zinnen? “Ik doe dit voor het grotere geheel”; “We moeten vooruit”; “Veranderingen zijn nu eenmaal nodig”; “Ik kan niet tegen onrecht”; “De huidige regering is hier schuldig aan”…enzovoorts. Klinkt allemaal mooi, maar de realiteit is minder fraai: ze dienen zichzelf, en als het even kan, nemen ze ons ook nog in de maling. De waarheid wordt verdraaid, het ligt steevast aan een ieder ander behalve aan zichzelf, en als het echt lastig wordt, dan wordt gewoon glashard gelogen. Ze rekenen erop dat het collectief geheugen van ons Surinamers feilbaar is.
Het is een bekend patroon. Deze mensen hebben last van een soort besmettelijke virus dat hun hersenen en moreel aantast en alleen nog maar laat denken in termen van macht, geld, goud en status. Een dodelijke combinatie van egoïsme en ondoordachte handelingen, waartegen geen vaccin bestaat. En wij, de gewone Surinaamse, de stervelingen? Wij mogen toekijken, ons irriteren, balen en uiteindelijk de rekening oppakken.
Tot de volgende overloop actie. Want dat die komt, is net zo zeker als het feit dat er straks weer iemand met een stalen gezicht beweert dat het “in ons aller belang” was.
Mw. Dr. Ameerani V. Jarbandhan, PT., M.Sc.
Lid van de VHP
