Op World Fish Migration Day vraagt het ministerie van Landbouw, Veeteelt en Visserij aandacht voor het belang van vrije visroutes, gezonde mangrovegebieden en duurzaam beheer van de visstand in Suriname.
Het ministerie van Landbouw, Veeteelt en Visserij (LVV) heeft op World Fish Migration Day aandacht gevraagd voor het belang van vrije vispassages en gezonde ecosystemen. Volgens het Directoraat Visserij is de ongestoorde trek van vissoorten van groot belang voor de toekomst van de Surinaamse visserijsector.
Veel vis- en garnalensoorten die belangrijk zijn voor consumptie en export leggen tijdens hun leven grote afstanden af. Zij verplaatsen zich tussen de diepe zee, mangrovebossen langs de kust, riviermondingen, rivieren en kreken in het binnenland. Deze migratie is noodzakelijk voor voortplanting, groei en het behoud van gezonde vispopulaties.
Volgens LVV begint de levenscyclus van veel vissen en garnalen op open zee, waar volwassen dieren hun eitjes leggen. De larven worden vervolgens door stromingen richting de kust gevoerd. In mangrovegebieden, kreekjes en modderige kustzones vinden jonge vissen en garnalen voedsel en beschutting. Deze gebieden functioneren als natuurlijke kraamkamers, waar de jonge dieren kunnen opgroeien voordat zij zich later terugtrekken in dieper water.
Bescherming van de 0 tot 10 vademzone
Het ministerie benadrukt ook het belang van de 0 tot 10 vademzone, de ondiepe zee tot ongeveer 18 meter diep. Dit gebied wordt gezien als een belangrijke kraamkamer voor jonge vissen en garnalen. Daarom is deze zone wettelijk beschermd.
Grote industriële vissersboten mogen in dit gebied niet vissen, omdat hun netten schade kunnen toebrengen aan de bodem en jonge vispopulaties. Alleen kleine lokale kustvissers, waaronder SK-boten, mogen binnen deze zone actief zijn. Volgens LVV is strikte handhaving van de 10-vademgrens noodzakelijk om de toekomst van de visserijsector te beschermen.
Samenwerking tegen overbevissing
LVV wijst erop dat vismigratie niet stopt bij de grenzen van Suriname. Hoog-migrerende vissoorten, zoals tonijn en aanverwante soorten, leggen duizenden kilometers af door de Atlantische Oceaan en passeren daarbij de wateren van verschillende landen.
Suriname werkt daarom internationaal samen via de International Commission for the Conservation of Atlantic Tunas (ICCAT). Via deze organisatie worden afspraken gemaakt over vangstquota, wetenschappelijk onderzoek en maatregelen tegen overbevissing. Daarmee moet worden voorkomen dat waardevolle vissoorten onder druk komen te staan.
Bedreigingen voor visroutes
Volgens het ministerie worden trekkende vissen wereldwijd, maar ook in Suriname, geconfronteerd met verschillende bedreigingen. In binnenwateren gaat het onder meer om slecht beheerde sluizen, duikers en watervervuiling door chemicaliën. Op zee vormen overbevissing en illegale visserij belangrijke risico’s.
Wanneer vissen hun natuurlijke routes niet kunnen volgen of hun paai- en opgroeigebieden niet bereiken, heeft dat gevolgen voor de visstand. Dat kan uiteindelijk leiden tot kleinere vangsten en een risico vormen voor de voedselzekerheid.
LVV stelt dat duurzaam visserijbeheer meer vraagt dan alleen het reguleren van visnetten. Het gaat ook om bescherming van kreken, mangrovebossen, rivieren en internationale visroutes. Het ministerie roept waterbeheerders, vissers, milieuorganisaties en internationale partners op om samen te werken aan de bescherming van deze zogenoemde biologische snelwegen.
Volgens LVV blijft de bescherming van aquatische hulpbronnen een prioriteit, zodat ook toekomstige generaties kunnen blijven profiteren van de natuurlijke rijkdommen van Suriname.
