Een (vergooide?) aanrader aan alle Surinamers: gebruik het internet voor meer dan alleen sociale media. Bijvoorbeeld, neem even de tijd te om zelf een klein onderzoek te doen. Ga even na wat het verschil is tussen landen als Suriname, die oneindig schijnen te worstelen om een beetje vooruit te komen en de landen die het altijd goed (genoeg) schijnen te doen.
Niet raar opkijken a.u.b. Het is puur menselijke logica. Als je beter wilt worden in wat je doet, is het belangrijk om af te kijken van degenen die het goed doen. Ja, toch? Bijvoorbeeld, Surinaamse politici zouden absoluut geen voorbeeld moeten nemen aan collega’s die voor eigen egoïstisch politiek gewin, onrust zaaien en zelfs bereid zijn hun eigen landgenoten, buren, vrienden en familie in de verschrikkelijkste onrust en zelfs burgeroorlogen te storten.
Een van de eerste dingen die eruit springt bij politici in de landen die het altijd goed genoeg doen, is hun vermogen om, wanneer het algemeen belang erom vraagt, volwassen om te gaan met negatieve verkiezingsresultaten of met de macht die komt met verkiezingswinst.
In interviews komt dan steevast het belangrijkste argument naar voren dat ten grondslag ligt aan hun attitude. Als ze zich negatief zouden opstellen, of bepaalde grenzen zouden overgaan, zijn vrijwel land en volk de grootste verliezers. Daar ligt voor hen altijd de grens van politieke strijd.
De VHP – de tweede grootste winnaar van de stembusgang – doet 24 uur voordat de verkiezingsuitslag bindend moet worden verklaard, het verzoek aan het OKB om de uitslag van de verkiezingen van 25 mei niet bindend te verklaren. Volgens de VHP zou op videobeelden te zien zijn dat twee personen uit het NIS lopen met koffers, met daarin mogelijk stukken, die belangrijk zijn voor een geloofwaardige en betrouwbare finale weergave van het resultaat van de stembusgang.
De argumenten die de VHP aanvoert voor zo een zwaarwichtig verzoek voelen niet solide aan en lijken meer op een wanhopige poging van de vertrekkende regeringspartij om zich zo lang als mogelijk vast te klampen aan de wegglippende macht. Als het ook bewust de bedoeling is van de VHP om onzekerheid en wantrouwen te zaaien, is niet met honderd procent zekerheid te zeggen. Maar het heeft wel dat effect en dit moeten ze bij de VHP wel weten.
In Suriname doen we heel veel dingen verkeerd of nog steeds niet goed genoeg. Niets nieuws natuurlijk. Kijk maar rond en zie wat we met zijn allen hebben “gepresteerd”, sinds de onafhankelijkheid. Maar tenminste doen wij verkiezingen goed genoeg. In elk geval beter dan in een heleboel landen waar bijna altijd voor, tijdens en na de verkiezingen politici, voor eigen egoïstisch politiek gewin, land en volk sleuren in de vreselijkste baldadigheden en destructie.
Met het verzoek, dat erg lijkt op een vertragingstactiek, schijnt de VHP er geen moeite mee te hebben dat het daarmee ook een lelijke smet kan werpen op de positieve reputatie van ons land, dat het op eigen houtje altijd vredige, vrije, geheime en betrouwbare verkiezingen weet te organiseren.
Meer nog, de VHP wekt met het verzoek de indruk dat het verschrikkelijk veel moeite heeft om op een fatsoenlijke manier, met het belang van land en volk voorop, om te gaan met de verkiezingsuitslag: ja, winnen maar toch verliezen is waarschijnlijk voor sommigen moeilijk te accepteren.
Totaal verwachtbaar eigenlijk: op het verzoek van de VHP komt een reactie van de NDP, met een verschil van slechts een zetel, de grootste winnaar van de verkiezingen en de grootste partij in, en leider van de nieuwe regeringscoalitie.
De kop van de reactie van de NDP “VHP zet democratie onder druk na verkiezingsnederlaag” is zakelijk en duidelijk. Maar ongeveer daar houdt het ook op. De inhoud lijkt een poging om de VHP publiekelijk te vernederen, belachelijk te maken en neer te zetten als een partij, die over een paar jaar niet veel meer zal zijn dan een failliete boedel.
In de reactie grijpt de NDP zelfs terug naar 1969, toen de VHP voor het eerst absolute regeermacht verkreeg en het verkeerd afliep. De NDP neemt daarin ook alle andere vijf coalitiegenoten mee.
In de reactie schijnt men voorbij te gaan aan een paar belangrijke feiten: de VHP is de tweede grootste partij geworden, na de verkiezingen van 25 mei. Hun voorzitter en de vertrekkende president, Chan Santokhi, is de populairste politicus. Hij kreeg de meeste voorkeurstemmen.
De VHP vertegenwoordigt een groot en vooral onmisbaar deel van de Surinaamse bevolking. Iedereen die op de VHP heeft gestemd, zal nodig zijn om het land te ontwikkelen. Ook hun arbeid, belastinggelden, ondernemerschap en creativiteit zullen hard nodig zijn om de doelen, die de aankomende regering heeft gesteld, te behalen.
Maar het belangrijkste: iedereen die op Chan en de VHP stemde, is Surinamer en in geen geval minder Surinamer dan degenen die hebben gestemd op of gelinieerd zijn aan een van de zes partijen van de aankomende coalitie. En ze gaan, op een paar na misschien, nergens. Ze blijven in Suriname wonen.
De NDP – het is op geen enkele legale manier meer af te wenden dat de paarse partij straks de macht in handen zal hebben – had, met het oog op de zoveelste leidersrol, kunnen kiezen voor een zakelijke, volwassen toon in haar reactie. Maar er werd gekozen voor de inhoud en toon, die uiteindelijk zijn gebruikt en die (bewust) “disrespect” schreeuwen.
De twee grootste partijen schijnen niet door te hebben – of het maakt ze gewoon geen moer uit – dat ze met hun acties, gedrag en toon Suriname schaden. En voor de duidelijkheid: dit komt van de leiders van de partijen.
