Ik vraag me met mijn vierde klas doorlopen denkvermogen af als er teveel gewicht wordt gegeven aan het begrip nationaal dialoog. De regering is van oordeel dat het Nationaal Dialoog dat afgelopen zondag van start is gegaan moet leiden tot snellere oplossingen voor de ontwikkeling van Suriname. In dat kader zal de regering samen met alle lagen van de bevolking – met name verenigingen, bedrijven, vakbonden, politieke partijen, maatschappelijke organisaties en burgers – in dialoog treden om na te gaan wat de kern is van de ontstane situatie. De directe aanleiding hiervoor kan gezocht worden in druk bezochte protestdemonstratie, waarbij uit meer dan tienduizend op de been gekomen Surinamers, een groep van minder dan drie honderd het verpest heeft. Dit door met name over te gaan tot vernielingen en plunderingen.
Ik heb er gemengde gevoelens over, vanwege de ervaringen met voorgaande momenten waarbij de regering in dialoog is getreden met deze zelfde organisaties. Intussen heeft C-47 laten weten niet deel te zullen nemen aan het initiatief van de president, uit ontevredenheid over het niet nakomen van eerder gemaakte afspraken. Het is best mogelijk dat ook andere organisaties die mening delen, maar die kiezen gezien de ernst van de zaak ervoor om te participeren. Het betreft een kwestie, waarbij de veiligheid behoorlijk is aangetast. Dit mag zich nooit meer voordoen. De vraag is beschikt men over de tools om zo een eruptie te voorkomen. Met al de dialogen die reeds zijn geweest zou de protestdemonstratie van 17 februari 2023 nooit uit de hand moeten zijn gelopen. Er is ruim een jaar geleden reeds zo een dialoog geweest, maar kennelijk snapt de massa niet voldoende op welke manier de regering voornemens is Suriname uit het dal te halen of heeft men gewoon geen hoop meer.
Laten we tenminste eerlijk naar elkaar toe zijn. Het Surinaamse volk heeft enorm veel geduld opgebracht, vanaf 2013 toen de toenmalige president het volk vroeg de buikriem strak te trekken. Anderen moesten zelf ontelbare gaten bijboren. De riemen gingen op den duur zelfs stuk. Na de verkiezingen van 2020 is de situatie nog ondraaglijker geworden. Sommigen zijn intussen gevlucht voor een beter leven. Wij die nog zijn achterbleven vechten om te overleven. De situatie is zo erg, dat mensen enorm veel stressen en minder verdragen. De financieel verslechterde situatie heeft burgers zelfs verziekt, maar ook behoorlijk ongehoorzaam gemaakt. Hoe brengen we de samenleving, die is aangetast door moreel verval, weer op spoor? In ieder geval zie ik de organisaties die participeren aan het Nationaal Dialoog niet in de achterbuurten gaan om burgers uit te leggen wat is voortgevloeid uit het overleg. De massa zou alleen tot rust gebracht kunnen worden als een duidelijk plan aan hen gepresenteerd wordt hoe het land uit de put zal komen, met dien verstande dat alle aspecten, gestelde doelen haalbaar zijn en vooral de randvoorwaarden in place zijn. Belangrijker is wat zal de samenleving eraan overhouden en tegen welke prijs, met andere woorden wat zal de inbreng van de burgers moeten zijn. De samenleving zit niet te wachten op een steun van 1800 SRD, die maar net 50 USD dollar waard is. Men wilt werken en verdienen, genoeg om te kunnen sparen en investeren. Ik denk dat dat geld voor elke Surinamer die elke dag opstaat om moeite doen om te voorzien in het levensonderhoud van zichzelf, familie of gezin.
