Opinie: Statistieken dalen maar de angst stijgt

Volgens officiële cijfers gaat het beter met Suriname: minder criminaliteit, minder incidenten, minder reden tot paniek. Maar de vraag is hoeveel waarde de samenleving daar nog aan hecht.

In gesprek met een woordvoerder van het Korps Politie Suriname (KPS) blijkt dat de cijfers binnen het systeem kloppen. Wat wordt gemeld, wordt geregistreerd en vervolgens geanalyseerd. Op basis daarvan ontstaat het beeld dat de veiligheid toeneemt. Toch schuilt daar volgens velen ook het probleem: niet alles wordt gemeld.

In buurten waar berovingen steeds vaker voorkomen, doen bewoners lang niet altijd aangifte. Dat wordt gezien als tijdverspilling of brengt angst met zich mee, bijvoorbeeld voor mogelijke represailles. Incidenten die niet worden gemeld, verschijnen ook niet in de statistieken.

Tegelijkertijd zijn er signalen dat criminaliteit zich verplaatst naar zwaardere vormen. In het binnenland zouden groepen zwaarbewapende, vaak buitenlandse goudzoekers opereren die delen van het gebied domineren. Dit soort ontwikkelingen komen volgens critici onvoldoende tot uiting in de cijfers die het publieke debat bepalen.

Daarnaast spelen sociale media een steeds grotere rol in de beleving van veiligheid. Waar criminaliteit vroeger vooral zichtbaar was via politierapporten, circuleren nu beelden van berovingen en geweld via platforms als WhatsApp en TikTok. Deze beelden worden massaal gedeeld en versterken gevoelens van onveiligheid.

Hoewel het aantal geregistreerde incidenten mogelijk daalt, komen de gevallen die wel plaatsvinden vaak hard binnen bij het publiek. Dat leidt tot angst, wantrouwen en een groeiend gevoel van onzekerheid. Burgers vragen zich steeds vaker af of zij zelf het volgende slachtoffer kunnen zijn.

Recente meldingen van berovingen, zoals in een zijstraat van de Kwattaweg, illustreren hoe snel incidenten zich verspreiden via berichten en beelden. Volgens waarnemers ontstaat hierdoor een real-time beleving van criminaliteit, die moeilijk te vangen is in statistieken.

De discussie draait daarmee niet alleen om de vraag of criminaliteit daalt, maar ook om wat precies wordt gemeten en wat buiten beeld blijft.

Er lijkt sprake te zijn van twee werkelijkheden: een officiële, gebaseerd op cijfers, en een geleefde werkelijkheid waarin angst en onveiligheidsgevoelens toenemen. Zolang die kloof blijft bestaan, zal ook het vertrouwen in de cijfers onder druk blijven staan.

Veiligheid is immers niet alleen een kwestie van statistiek, maar ook van beleving. Voor veel Surinamers staat dat gevoel momenteel onder druk.

Charles Muller