Jeugdvertegenwoordiger Sercheenio Moeljakarta van Coronie pleit voor een officiële onderscheiding voor voetbaltrainer Doris Rigters. In een persoonlijk eerbetoon, geschreven in het kader van 175 jaar naamsverandering van het district, belicht hij haar jarenlange inzet voor het meisjes- en jongensvoetbal en de begeleiding van jongeren.
Moeljakarta sprak met de 69-jarige Rigters over haar voetbalcarrière, de teams die zij heeft opgericht en het belang van discipline. Volgens hem reikte haar bijdrage verder dan sport: zij besteedde ook aandacht aan schoolprestaties, gedrag en de toekomst van haar spelers.
Rigters groeide op in een familie waarin voetbal een belangrijke rol speelde. Haar broers en neven beoefenden de sport, waardoor ook haar belangstelling ontstond. In 1982 speelde zij bij het damesteam Sportiva, dat later bekendstond als Moderna. Daar begon zij jongere speelsters te begeleiden en te trainen.
Van Adjoema naar Youth Stars
Rigters richtte vervolgens het meisjesteam Adjoema op. Volgens haar ontstond die naam na een ruime overwinning, toen haar nicht en beste vriendin Joan Esajas opmerkte dat de speelsters het hun tegenstanders flink heet hadden gemaakt. De naam verwees naar de pittige adjoemapeper.
Esajas ondersteunde Rigters onder meer door spelers naar het voetbalveld te brengen en na de trainingen weer thuis af te zetten. Voor Moeljakarta heeft dit onderdeel van het verhaal een persoonlijke betekenis: Esajas was zijn grootmoeder en verzorger.
Ook jongens klopten bij Rigters aan met het verzoek een team te beginnen. Zo ontstond Youth Stars, dat later de naam Wi Moksi kreeg. Volgens Rigters kwamen op sommige trainingsdagen ongeveer vijftig jongeren naar het veld. Om iedereen te kunnen begeleiden, verdeelde zij de trainingen over verschillende leeftijdsgroepen.
Aandacht voor school en discipline
Discipline vormde een belangrijk onderdeel van haar aanpak. Jongeren moesten afspraken nakomen, respect tonen en hun opleiding serieus nemen. Moeljakarta, die zelf aan enkele trainingen deelnam, herinnert zich dat Rigters naar schoolprestaties vroeg. Wanneer het op school niet goed ging, kon dat gevolgen hebben voor deelname aan de training.
Rigters vertelt dat verschillende voormalige pupillen later de Surinaamse hoofdklasse bereikten en dat sommigen internationale voetbalervaring opdeden. Ook de prestaties van haar teams behoren tot haar dierbare herinneringen. Volgens haar behaalde Adjoema een kampioenschap en eindigde Wi Moksi als tweede bij de kampioenschappen in Coronie, waarmee het team zich plaatste voor het interdistricttoernooi.
Voormalige spelers zoeken haar nog steeds op. Sommigen vragen of zij opnieuw een team wil beginnen of willen haar betrekken bij trainingen. Rigters mist het trainen, maar geeft aan dat lichamelijke klachten haar mogelijkheden inmiddels beperken.
Pleidooi voor officiële erkenning
Volgens Rigters heeft zij voor haar inzet nog geen officiële onderscheiding ontvangen. Wel organiseerde een neef eerder een huldiging op haar verjaardag bij het voetbalveld.
Moeljakarta vindt dat haar bijdrage aan de ontwikkeling van jongeren officiële erkenning verdient. Hij pleit daarbij voor een hoge onderscheiding van de president van Suriname. Volgens de jeugdvertegenwoordiger biedt de herdenking van 175 jaar naamsverandering van Coronie ook een gelegenheid om aandacht te besteden aan mensen die jarenlang binnen het district actief zijn geweest.
Aan jongeren die een voetbalcarrière ambiëren, geeft Rigters mee dat talent gepaard moet gaan met hard werken en discipline. Zij moedigt hen aan hun opleiding en toekomst serieus te nemen, drugs en alcohol te vermijden en zich te blijven inzetten voor hun doelen.
