Mijensa Rensch is op 31 augustus in alle stilte naar Suriname teruggekeerd. Het werd geen een grootse ontvangst zoals de assistent voetbalscheidsrechter verdiende, maar haar collega-arbiters en jongere broer Mogabé Rensch waren bij de Johan Adolf Pengel luchthaven aanwezig om haar te verwelkomen.
Dit was voor haar voldoende. Op de vraag wat ze verwacht bij terugkeer in Suriname, zegt ze kalm: “Mijn collega’s hebben me al een warm welkom gegeven, dus verder geen verwachtingen.” Het laatste laat zien hoe het land met haar grote zonen en dochters omgaat.
Rensch plaatste Suriname tijdens het afgelopen vrouwen voetbalwereldkampioenschap op de kaart. Haar debuut eindigde niet alleen bij deelname aan groepswedstrijden, maar zij kwam terecht in de finale. Weliswaar werd zij als reserve-assistent in het slotstuk opgebracht, dit terwijl de Surinaamse official steevast als 2e assistent binnen haar team met de Amerikanen hoofdreferee Tori Penso en 1e assistent Brooke Mayo fungeerde. Het trio bleef tot en met de halve finale intact. Er werd echter besloten in de finale Rensch te vervangen door de Amerikaanse Kathryn Nesbitt. Dit tot grote teleurstelling van de thuisaanhang, die meende dat de Surinaamse met deze keuze onrecht werd aangedaan. Mijensa maakte zich echter niet druk om dit alles en genoot van elk moment. Voor haar ging een droom in vervulling, waarbij ze in haar stoutste dromen een plek in de finale niet had zien aankomen.
Hoe het allemaal begon
Op 26 februari 1993 verwelkomden Alma Misiedjan en Alberto Rensch in het ‘s Lands Hospitaal te Paramaribo hun pasgeboren dochter. Blijkbaar hadden de ouders nooit gedacht dat hun kroost zulk een hoogte zou behalen. “Ze zijn natuurlijk trots”, laat Mijensa weten na al haar behaalde successen. Zij staat dagelijks in contact met mama, die naar zeggen van de official haar grootste steun is. “She is like my backbone.”
“Als jong meisje is het altijd mijn droom geweest om op het hoogste niveau te fungeren. Dwars door alle obstakels heen moest ik mezelf blijven motiveren.” Haar liefde voor het voetbalspel begon in volksbuurt Winti Wai. “Ik was toen 7 of 8 jaar oud. Ik was dagelijks met mijn broers aan het voetballen. Ook al hadden wij geen voetbal, dan maakten wij er zelf één. Mijn oudste broer (Londee Rensch) speelde keihard tegen mijn jongere broer en ik. Hij deed dat bewust zodat ik elke dag met een ander plan kon komen om van hem te winnen.” Deze strategie van haar oudere broer gold ook als les “dat niets gratis is”. Je gaat ervoor moeten werken. Mijn moeder zei ook vaak aan ons: ”succes komt niet zonder slag of stoot. Dus ik weet dat er altijd obstakels zullen zijn, maar die moet ik weten te overbruggen.”
Op haar 10e jaar kwam er een andere grote uitdaging toen mama naar het buitenland vertrok voor een beter bestaan. Inmiddels zijn alleen Mijensa en haar jongere broer in Suriname. “De rest van de familie is in het buitenland. Ze zette ons in het kindertehuis Saron voor bescherming, zodat wij niet op straat zouden belanden. Wij hadden wekelijks contact met haar.”
Eenmaal in hun nieuwe woonomgeving bleef Mijensa met haar broers en overige jongens, “die ook daar woonden” voetballen. Op een gegeven moment werd ze door de gezusters Conchita en Lucretia Slagveer naar een training van Dosko meegenomen “en zo begon ik bij Dosko onder leiding van mevrouw Rigonni Read.”
Gedreven zoals ze is, groeide Mijensa uit tot een waardige leidster op en buiten het veld. Op den duur werd zij als aanvoerster van het team aangesteld, maar het bleef niet alleen bij clubvoetbal. De bikkelharde centrale verdedigster werd ook opgeroepen voor de U-17, U-19, U-20, U-23 -en senioren nationale voetbalselecties van Suriname. Ook bij de nationale teams (U-20, U-23 en senioren) werd zij captain.
Tegenstand en teleurstelling
Ze koos ondanks haar sterke positie binnen de vrouwenvoetbalwereld in 2014 ermee op te houden voor een carrière als referee. Het blijkt achteraf de juiste stap te zijn geweest. Oud-scheidsrechter en voormalig referee instructeur, Jerry Budel, vervulde een glansrijke rol bij de keuze van Rensch voor het scheidsrechtersvak. “Hij zag mijn discipline, wilskracht en leiderschap op het veld.” Budel trok de stoute schoenen aan en benaderde de Dosko-ploegleidster, die open stond om de switch te maken naar arbitrage. Naar zeggen van Rensch had zij altijd al belangstelling waarom een rode of gele kaart moest worden gegeven en waarop een arbiter moest letten alvorens een beslissing te nemen.
De keuze van de aanvoerster stuitte op tegenstand van haar ploeggenoten. “Natuurlijk had ik niet alle support van mijn teamgenoten toen ik destijds die stap wilde maken. Zij waren teleurgesteld en het was een beetje drama”, herinnert de FIFA-assistent referee zich. De reactie van haar ploegmaten was enigszins te begrijpen, aangezien Rensch als stonfutu niet meer weg te denken was bij Dosko.
Zij volgde echter haar hart. “Ik had toch meer geloof in scheidsrechter worden, omdat ik wist dat ik daar meer kansen had om internationaal te gaan.” Het was altijd de droom van Mijensa om een topvoetbalster met als mogelijkheid professional te worden. “Maar ik zag dat het met het team (Dosko) en de nationale selectie niet zou lukken, dus was die switch mijn beste keus.” Op de vraag of zij ooit ervan droomt weer actief te gaan voetballen: “Ik ben al jaren gestopt met voetballen, dus ik denk niet dat ik terug zal gaan.”
Vechtersmentaliteit
Uitgaande van bovenstaande kan worden geconcludeerd dat die vechtersmentaliteit van Mijensa al bij haar opvoeding werd ‘geïnstalleerd’. Als een ware fighter knokte zij zich naar de bergtop en is zij daarmee nu een groot rolmodel voor jongeren, waaronder meisjes. De weg naar de WK-finale ging niet zonder de nodige offers. Bij haar terugblik op het mondiaal evenement kan zij alleen zeggen: “zware voorbereiding met een succesvolle uitkomst.” Zij geloofde wel in deelname aan het wereldtoernooi, maar het behalen van de finale was boven verwachting. “Het is een geweldig gevoel van waardering voor het harde werk.” Hoewel zij als reserve werd opgebracht, deerde het de official niet. “Het gevoel dat ik kreeg is dat alles zijn tijd heeft en als dat de beslissing is, dan is dat het.”
Ze heeft nu een rust van twee weken, waarna het werk weer langzaam zal beginnen. Echter, bij terugkeer deed zij direct mee aan een trainingskamp van scheidsrechters aangesloten bij de Surinaamse Voetbal Bond (SVB). “Voor nu is het blijven trainen om het niveau te behouden. Makkelijk wordt het niet, want ze moet nog altijd studie, werk en arbitrage zien te combineren. Hiervoor zal ik nog een oplossing zoeken.”
Nu zij haar grote droom heeft kunnen waarmaken heeft zij nog geen idee hoe lang zij door wil als scheidsrechter. Het hebben van een partner en kinderwens heeft ook nog geen prioriteit. “Dit komt nog wanneer het zover is.”
Suriname is ten opzichte van veel landen in de sportwereldtop een dwerg. Door de jaren heen hebben verschillende Surinamers echter bewezen dat het als klein land mogelijk is de absolute top te behalen. Mijensa’s boodschap aan haar landgenoten luidt daarom: “wees niet bang om groot te dromen, ernaar te werken en in jezelf te geloven.”
