Toen het CHS de registratie van PVP voor deelname aan de verkiezingen tot tweemaal toe onterecht weigerde, geloofde een groot deel van de samenleving dat PVP ongelijk had. Nadat daarna zelfs het beroep bij het staatshoofd onterecht negatief voor de PVP uitviel, hield bijna niemand in de samenleving, van hoog tot laag, het nog voor mogelijk, met uitzondering van de meerderheid van mijn bestuur, dat we ooit het gelijk aan onze zijde zouden krijgen.
Ik heb het dan niet over mijn eenzame strijd of strijd als eenling, maar wat moest dan in deze situatie het gevoel bij de PVP medestanders zijn geweest? Elk sprankje hoop dat ze voor DNA gekandideerd zouden kunnen worden of voor een unieke politieke partij zouden kunnen stemmen, werd ze onterecht ontnomen. Na de onterechte afwijzing daarna bij de kantonrechter was er niets meer over. Toen zaterdag de uitspraak van het Hof de PVP groot gelijk gaf, kwamen de meesten pas zondagmiddag hiervan op de hoogte.
Terwijl deze grootse overwinning van de PVP in het belang van de samenleving in de komende eeuw niet overtroffen kan worden, vinden de PVP-kandidaten dat het opgeven voor kandidering nu geen zin heeft, want we halen het vandaag toch niet. Het CHS weigert in te staan voor de primair door haar veroorzaakte psychische schade en damage control, vandaar de onderstaande brief.
Assoc. Prof. Dr. Roy I. Bhikharie, PhD
