Op weg naar 25 mei: Inbraak, diefstal, bestolen

Toeval kan je het bijna niet meer noemen: de reeks inbraken en pogingen tot inbraak, uitgerekend bij overheidsinstanties, die vallen onder het ministerie van binnenlandse zaken, het ministerie verantwoordelijk voor het organiseren van de verkiezingen. Zeker niet als het gebeurt, een paar weken voor de stembusgang.

Slechte timing?

Hoe dan ook, het veroorzaakt lichte tot zware paranoïde, bij politieke partijen, hun kandidaten en zeker ook bij kiezers. Geen brandstof zo goed, voor het aandrijven van de geruchtenmachine, als dit soort bedenkelijke voorvallen.

Niet vreemd dat burgervader Ricardo Bhola, van Paramaribo noord-oost, zich maandag haastte om te verduidelijken dat de inbraakpoging, bij zijn districtscommissariaat, mislukt was en dat er in elk geval geen materiaal, dat gebruikt gaat worden bij de verkiezingen, gestolen is. En bij de geslaagde inbraak, bij het hoofdkantoor van het CBB, waren paspoorten en niet het opgeslagen verkiezingsmateriaal, het doelwit.

Of die uitleg, gekoppeld aan de verkiezingsbeurs, de ontluikende paranoïde gaat wegnemen?

Wie honderd procent zeker met een ontevreden gevoel zit is Bronto. Hij wilde “echte mang” spelen, door te dreigen met vertrek uit de regeringscoalitie. Mijn eerste reactie: “O ja, ik was totaal vergeten dat PL formeel nog deel uitmaakt van de regeringscoalitie”. Best verrassend eigenlijk dat Bronto zich nog deel voelt van die club en dat hij er vanuit ging dat de anderen zijn dreiging serieus zouden nemen.

Hij is nu waarschijnlijk wel ontnuchterd. Zeker na de droge, zakelijke reactie van Chan Pres: Bronto en PL mogen vertrekken, als zij dat willen. Wat had die jongen van Paul gedacht dat zou gebeuren, als hij, met nog een maand te gaan tot de verkiezingen, zonder ministerspost, met één enkele zetel, Chan Pres, de gang-leider, publiekelijk voor schut zou proberen te zetten?

Hij was of dronken of boos, toen hij het deed. Niet raar eigenlijk. Bronto en de PL zullen zich, nu de verkiezingsdag steeds dichterbij komt, meer dan ooit bestolen voelen. Hun ex-vrienden, Ronnie en ABOP, pakten hun af BiZa, hun enige ministerspost en het belangrijkste verkiezingsministerie.

Openlijke highway robbery, op klaarlichte dag, was het eigenlijk. Ronnie nanga ABOP tek’ BiZa gewoon en Bronto en Paul konden niets doen. Publiekelijk gedegradeerd tot “vriendje”. Ook Chan Pres, uitgerekend de sheriff, beschermende Bronto en PL niet.

Die jongen van Paul zal nu misschien wel stiekem in zijn vuistje lachen, nu met ABOP aan het stuur, verschillende instanties, die vallen onder BiZa, geplaagd worden door inbraken en pogingen tot inbraak.

Maar de sheriff publiekelijk uitdagen, zonder zelf gewapend te zijn, was ronduit dom. Woede en wraakgevoelens kunnen het inschattingsvermogen ernstig ondermijnen.

Waar Bronto mogelijk geen rekening mee hield: Chan Pres is zelf ook zwaar geïrriteerd, omdat ook hij zich waarschijnlijk bestolen voelt. Verplaats je in zijn schoenen: je bent vijf jaar lang bezig geweest de vreselijkste bestuurlijke en economische rotzooi, veroorzaakt door anderen, op te ruimen. En toch, aan het einde van de rit staat bijna eenieder op je te schelden.

Niet moeilijk om je daarbij voor te stellen dat Chan nu mogelijk gevoelens van onrecht en benadeling ervaart. Geen dank, geen erkenning, bovendien met het vooruitzicht dat er waarschijnlijk geen tweede termijn, op de hoogste stoel, zal volgen.

Tenminste, als we alleen uitgaan van betrouwbare en transparante peilingen.

Voeg daaraan toe dat er – voor wat betreft vermeende corruptie en nepotisme – een stuk minder met de beschuldigende vinger gewezen wordt naar coalitiepartners ABOP en PL en al helemaal niet naar de NPS dat drie jaar geleden uit de regering vertrok en er nu goed voor staat.

Niet dat Chan Pres en VHP medelijden zullen ontvangen. “Kis yu moi”, klinkt het vanuit de hoek van politieke tegenstanders. Dan had je niet moeten roepen ‘m’o set eng’ en ook geen friends and family de ruimte moeten bieden om het volk te bestelen.

Of de beschuldigingen van corruptie en nepotisme op waarheid berusten, is nog maar zeer de vraag. Niemand heeft tot nu toe bewijzen kunnen leveren, die hebben geleid tot een strafrechtelijk onderzoek.

Dat maakt zo kort voor de dag des oordeels, eigenlijk niet meer uit. Fictie en waarheid doorkruisen elkaar dezer dagen steeds vaker. Chan Pres en zijn VHP zullen hun – terechte of onterechte –  emoties maar een plek moeten zien te geven en slikken wat opgediend wordt.

Maar de sentimenten van onrecht en benadeling, leven niet slechts bij Bronto en Chan. Een aantal partijen hield katers over aan uitspraken van het Hof van Justitie. Vrijwel allemaal werden in het ongelijk gesteld, in rechtszaken, aangespannen naar aanleiding van uitsluitingen door het OKB, dat zelf verantwoordelijk was voor administratieve en procedurele fouten, tijdens de kandidaatstelling.

Ja, je hebt gelijk, maar krijgt, vanwege het algemeen belang, jouw gelijk niet. De rechtstaat is soms een b**ch.

Niet dat de partijen, met hun respectieve katers, zo ver zullen gaan om de rechters ronduit te beschuldigen van diefstal of benadeling. Dat doe je niet, nooit niet, in een rechtstaat en zeker niet als je verkiezingswinst nastreeft. Precies als Chan Pres en de VHP, zullen ze bij VLS, DNL, A20 en de NDP alles maar een plek moeten zien te geven. Slikken en doorgaan.

Want belangrijker dan hun ontevreden gevoel, is het sterk sentiment bij veel kiezers dat ze, tussen 25 mei 2020 en nu, weer eens door de politiek en politici belazerd, benadeeld en bestolen zijn. En niets wat politici zoveel angst aanjaagt als kiezers, die op het punt staan naar de stembus te trekken, met het gevoel dat ze een rekening te vereffenen hebben.

Natuurlijk hebben degenen die aan de macht zijn, het meest te verliezen. Chan en VHP mogen hun borst natmaken. Maar ditmaal reikt het gevoel van misnoegen onder kiezers, verder terug dan 25 mei 2020.

Ook “De Paarsen” moeten vrezen voor een additioneel “vonnis”. Genoeg kiezers hebben door dat de pijnen, die onder leiding Chan Pres en de VHP gevoeld werden, het gevolg waren van 10 jaar extreem wanbeleid door de Paarse partij.

Uiteindelijk zullen ze bij geen enkele partij de komende dagen en weken rustig kunnen slapen. Vooral niet in de politieke huizen waar ze van zichzelf weten dat ze ooit het volk misleid, bedrogen, bestolen of benadeeld hebben.