Vader zijn is een bijzondere verantwoordelijkheid die al begint bij het verwekken van kinderen. Zonder verwekt te zijn, zou geen mens op aarde in de gelegenheid zijn om God, de Vader des vaders dankbaar te zijn. Vaders zijn slechts mensen, ze kunnen steken laten vallen en kunnen teleurstellen. Maar als zelfs de Almachtige ons soms het gevoel geeft dat hij de mensheid aan haar lot heeft overgelaten; Waarom bekritiseren sommigen van ons de menselijke vaders zo enorm, terwijl wij ook niet altijd tevreden zijn over de aanwezigheid van de Almachtige vader in ons leven. Vaders dienen hun verantwoordelijkheid te kennen en deze op een waardige wijze te dragen. Een vader heeft het recht en de plicht zijn kind te voeden en op te voeden. Vele vaders maken moeite, maar hebben ook te kampen met uitdagingen op diverse gebieden. Kinderen van gescheiden ouders moeten het opgroeien met hun vader vaak ontberen omdat ouders in bepaalde gevallen overhoop met elkaar liggen.
Als je let op de sombere manier waarop stil wordt gestaan bij Vaderdag, krijg je automatisch het gevoel dat de meeste Surinaamse papa’s het slecht doen. Elk kind zal eens hebben meegemaakt dat papa iets belooft dat hij niet nakomt. Zo ook belooft ‘Papa Chan’ sinds de verkiezingen van 2020 verlichting aan het volk. Ook hij geeft keer op keer aan dat hij moeite doet, maar het licht in de tunnel blijkt nog steeds uit te blijven. Los van de vele beloftes die deze papa niet is nagekomen, zullen er zaken zijn waarvoor hij zich wel inzet. Elke vader zal wel iets hebben waar zijn kids trots op mogen zijn. Hoe weinig het dan ook lijkt; als samenleving dienen we die rol die vaders, zonen van ons land vervullen, te koesteren en te waarderen. Er zijn genoeg zonen van Suriname die een goed voorbeeld geven en velen trots maken. Afgelopen zaterdag heeft de Surinaamse kickbokser Donovan ‘The Dreamchaser’ Wisse vele Surinamers opnieuw trots gemaakt, nadat hij zijn titel als middengewichtkampioen met succes heeft weten verdedigen in het gevecht tegen Serkan Ozcaglayan, tijdens het Glory Collision 5 event in Rotterdam Ahoy. Hij heeft zijn best gedaan en weer een fantastische overwinning behaald.
Ook de jongens van het Surinaamse voetbalelftal ‘Natio’ hebben zich ingezet om het volk van Suriname een trots gevoel te geven. Echter, het mocht niet baten. Na een gelijkspel is vervolgens overgegaan tot het trappen van penalty’s, ‘met respect’, maar Puerto Rico is als winnaar uit de bus gekomen. Ik hoor al een paar keer dat die ene mevrouw die met respect weet uit te lopen voor haar partner, spokesperson is bij de Surinaamse Voetbal Bond (SVB). Hoe in hemelsnaam wordt iemand die naar mijn weten geen affiniteit heeft met het voetbalgebeuren, het gezicht van de organisatie, terwijl er genoeg Surinamers rondlopen die volgens mij een betere job kunnen verrichten. Het enige dat ik kan beamen is dat zij bekendheid heeft weten te genieten als tv-presentatrice, van onder andere het programma Whazzz Up, maar voldoet ze daar mee aan de vereisten om een bijdrage te leveren aan het brengen van het Surinaamse voetbal op het gewenste niveau? Ik hoop van harte dat ik het aan het verkeerde eind heb en dat zij toch een voortreffelijke job zal doen. Somethings with SVB smell very fishy. This is one of these things. Ik heb nergens gelezen dat SVB recentelijk op zoek was naar een nieuwe perschef. Suriname lijkt nog lang niet bevrijd te zullen worden van het friends and family systeem, dat vaak genoeg voorbij gaat aan personen die een waardige bijdrage kunnen leveren. Zondag zag ik op Facebook een post langsgaan, waarbij wordt voorgesteld om Natio op te doeken. Surinaams voetbal gewoon afschaffen. Stop dat geld en die energie liever in Surinaamse vechtsporters. Ik voel de pijn in het hart van deze Surinamer, omdat wij decennialang het vertrouwen stellen in SVB om Suriname middels voetbal internationaal op kaart te zetten, echter lukt het tot op heden niet. In de afgelopen 2 tot 3 jaar zijn op z’n minst 3 keer nieuwe coaches voor Natio aangetrokken en toch zijn de voortreffelijke prestaties uitgebleven. Daarentegen merken we dat de weinige Surinaamse vechtsporters het land vaker trots maken met hun overwinningen. Willen we dat ook met voetbal, dan is er veel meer werk aan de winkel. Groot succes neerzetten op voetbalgebied vereist oneindig veel meer inspanningen dan de korte termijn-acties die SVB in de afgelopen 5 jaar heeft ondernomen.
