Met groeiende verbazing, maar vooral met diepe teleurstelling, heeft de samenleving kennisgenomen van het bericht dat de president, vergezeld door de minister van Volksgezondheid, per private jet is afgereisd naar Colombia. Dit nieuws raakt een gevoelige snaar in een periode waarin grote delen van onze bevolking dagelijks worstelen om het hoofd boven water te houden.
Terwijl gezinnen moeten kiezen tussen basisbehoeften, terwijl werkenden ondanks fulltime inzet hun maandelijkse lasten niet meer kunnen dragen en terwijl de inflatie is opgelopen tot 11%, rijst onvermijdelijk de vraag: welk moreel kompas wordt hier gevolgd? In een tijd waarin van burgers offers worden gevraagd, lijkt de leiding zelf ver verwijderd van die realiteit.
Waarom kon deze reis niet plaatsvinden met een commerciële vlucht? Is soberheid alleen een oproep aan de samenleving, maar geen leidraad voor het hoogste ambt? Het gebruik van een private jet is niet slechts een logistieke keuze, het is een symbool. En dat symbool staat in schril contrast met de dagelijkse strijd van verpleegkundigen, leerkrachten, ambtenaren en ondernemers die hun koopkracht maand na maand zien afnemen.
Daarnaast roept het doel en de context van deze reis fundamentele vragen op. Een president wordt in internationaal verband niet uitgenodigd door een ziekenhuis, maar door een collega-president. Dat is geen detail, maar een essentieel uitgangspunt in diplomatieke verhoudingen. Wat was de aard van deze uitnodiging? Welke afspraken zijn gemaakt, en vooral: in wiens belang? Transparantie is geen gunst, maar een plicht aan het volk.
Nog zorgwekkender is het signaal dat hiermee wordt afgegeven op het internationaal podium. Onze regio kent spanningen, onzekerheden en geopolitieke gevoeligheden. Juist in zo’n context wordt elk diplomatiek optreden gewogen, geïnterpreteerd en soms misbruikt. Welke boodschap zenden wij uit wanneer onze leiders zich luxueus verplaatsen, terwijl het land intern onder druk staat? Welke positie nemen wij in en hoe wordt die gelezen door bondgenoten én critici?
Leiderschap gaat niet alleen over aanwezigheid aan internationale tafels, maar over verbondenheid met het eigen volk. Het gaat over voorbeeldgedrag, empathie en het besef dat vertrouwen kwetsbaar is. Dat vertrouwen brokkelt af wanneer burgers het gevoel krijgen dat hun zorgen niet worden weerspiegeld in de keuzes van hun leiders.
Dit persbericht is geen aanval op reizen, diplomatie of internationale samenwerking. Het is een oproep tot reflectie. Een oproep om stil te staan bij de groeiende kloof tussen beleid en beleving, tussen macht en menselijkheid. De samenleving vraagt geen perfectie, maar wel oprechtheid, uitleg en verantwoordelijkheid.
Wij roepen de regering op om helderheid te verschaffen over deze reis: over de noodzaak, de kosten, de gemaakte afspraken en de verwachte resultaten voor ons land. Bovenal roepen wij op tot een hernieuwd besef dat leiderschap begint bij solidariteit.
In tijden van economische pijn en sociale spanning heeft het land behoefte aan leiders die naast de mensen staan, niet boven hen. De vraag die blijft hangen is simpel, maar zwaar: wie voelt vandaag écht de pijn van het volk, en wie vliegt er ver bovenuit?
Roy Mohan
DNA-Lid VHP
