Afgelopen week las ik dat Oeganda een wet heeft aangenomen die, kort gezegd, LGBTQ-zijn strafbaar maakt. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat er allerlei racistische dingen door mijn hoofd gingen. Gelukkig corrigeerde ik mezelf direct. Maar ik vond het wel nodig dit te vermelden. Ook ik, als LGBTQ’er, heb last van die conditioneringen die het juist voor mensen zoals ik lastig maakt.
In dit specifiek geval was ik boos. Omdat het weer een Afrikaans land is dat, onder invloed van een witte God, haar eigen zwarte mensen gaat criminaliseren. Dat is triest. Helemaal als je bedenkt dat er ook in Suriname mensen zullen zijn die de Oegandese zienswijze ambiëren en wellicht ook in Suriname zouden willen. De hele dag dacht ik eraan op welke manier ik mensen zou kunnen laten beseffen dat dit soort zaken niet in de wetgeving opgenomen dienen te worden.
Zoiets kan ook alleen gebeuren in een land waar kerk en staat (te) veel met elkaar verbonden zijn. Dan kunnen er allerlei gekke regels worden bedacht die in een seculiere staat niet zouden kunnen. De zwartste bladzijde in onze geschiedenis was ook een door een wet goedgekeurde aangelegenheid die ons een paar eeuwen onder de duim, die van de teen, heeft gehouden. Wat ik wil aangeven, is dat wetgeving dus niet direct het toonbeeld is van wat goed en zuiver is.
Daarnaast is het in sommige gevallen het toonbeeld van de menselijke arrogantie. Soms denken we dat we boven de natuur staan. Dat doen we niet. We zijn onderdeel van de natuur en die houdt zichzelf in balans. Dat is wat wij nu verstoren met ons handelen en helemaal met onze aangeleerde denkwijze. Wat we nu doen, ook in landen als Afrika, is het resultaat van aangeleerd gedrag. Gedrag dat ons niet is aangeleerd omdat het zo goed was voor ons.
Het is aangeleerd zodat we beter onder controle gehouden kunnen worden. Als we kijken naar data dan zien we dat gemiddeld 10% van een groep in het hokje LGBT-geplaatst kan worden. Een kleine groep. Waarom moeten die 90% die zichzelf normaal vinden, zich blindstaren hierop? Waarom kunnen we er niet mee omgaan zoals we dat voor de kolonisatie deden? Dat we het normaal vonden dat er voor ieder potje, een dekseltje was. Dat het ons niet uitmaakte wat de kleur of vorm van het potje was zolang het betreffende potje en dekseltje maar happy waren en bijdroegen aan het geheel.
Maar, nee, zelfs wanneer we vinden dat we ‘woke’ zijn, kunnen we ons hier niet van losmaken. Wat heeft dat ‘woke’ zijn, de zwarte mens trouwens gebracht? Dat we nu weten dat er voor elke witte uitvinder een zwarte tegenhanger is? Tja, hebben we daarmee dan niet alleen bevestigd dat de witte, de norm is? Wat mij betreft, gaan Afrikaanse landen en hun diaspora weer terug naar hun eigen kracht. Dan heb ik het niet over al die vage Christelijke stromingen, maar naar hun eigen basis, die band met de natuur.
Het is de natuur die ons de kracht heeft gegeven alle tegenslagen te overleven. Laten we die weer op waarde schatten. En goed gaan inzien wat nou echt tegennatuurlijk is en wat louter gezwets is.
